تقریبا در تمام ادیان به نوعی ریاضت وجود دارد در اسلام روزه یک ریاضت شرعی معرفی شده است هندوها به ریاضت کشیدن و کارهایی مثل از روی اتش راه رفتن و یا سیخ در بدن خود فرو کردن معروفند مسیحی ها رهبانیت و ترک لذاتی مثل ازدواج را یک ریاضت شرعی می دانند . فلسفه ریاضت های دینی چیست ؟ اصولا چرا به خاطر دین باید جسم را اذیت کرد ؟ مثلا چرا نباید هر وقت گرسنه می شویم غذا بخوریم این که یک نیاز طبیعی است . دین چه پاسخی دارد .

پاسخ دین به مساله ریاضت ها به نوع نگاه دین به انسانها بر می گردد . دین انسان را حیوانی با فطرت انسانی می بیند در واقع انسان بودن خودبخود برای انسان محدودیت هایی به وجود می آورد . مثلا وقتی انسان هستید نمی توانید در برابر درد و رنج هم نوعانتان راحت بگذرید اگر هم بگذرید بعدش دچار عذاب وجدان می شوید پس ناچار هستید که انسان بودن خود را بپذیرید و به مقتضیات آن عمل کنید. ریاضت های شرعی در حقیقت تمرینی برای تقویت بعد انسانی انسانهاست مثلا روزه به انسان می آموزد تا بعضی وقتها در برابر نیاز به خوردن و اشامیدن مقاومت کند و با تحمل این فشار نیاز مستمندان و فقرا را درک کند .

می توان گفت درون انسانها همواره جنگی برپاست جنگ بین قوای حیوانی و قوای روحانی جنگ بین ماده و معنا جنگ بین اهریمن و اهورا . انسان چیزی جز این کشمکش درونی نیست جالت ان که هر دو برای موجودیت انسان لازمند و نمی توان هیچ کدام را خوب یا بد دانست . انسان باید حیوان باشد چون اگر نباشد فرشته ای بیش نیست انسان باید انسانی باشد چون اگر نباشد فرقی باحیوان نخواهد داشت اما در این کشمکش درونی دین به نفع انسانها وارد می شود و با وضع ریاضت ها و تکالیف دینی به تقویت بعد انسانی می پردازد

در این جا کاری به خوبی و بدی ریاضت های ادیان نداریم شکی نیست که ریاضت ها نیز بسته به مقتضیات زمان و مکان می توانند خوب یا بد باشند ان چه مهم است فلسفه ریاضت های دینی است که در حقیقت تقویت بعد انسانی انسانهاست .